Photography, Writing

Ooit

Als ik naar deze foto’s van mijn nichtje kijk dan bedenk ik weer hoe ik me voelde op die leeftijd, hoe het leven vol mogelijkheden zat en je vooral leefde voor vandaag. Want vandaag was heel lang en morgen nog heel ver weg. Tijd is echt iets geks. Je kunt je nog wel een beetje bedenken hoe het was zo oud als haar te zijn, maar eigenlijk ook weer niet. Er flitsen wat beelden voorbij, wat gevoelens en een paar gebeurtenissen. Dat is misschien alles wat je echt nog weet en misschien vervaagt dat ook wel weer met de tijd. Het is gek dat je ooit ook zo was. En dat zij straks terugkijkt op deze foto’s en hetzelfde denkt als ik nu.
Daarom zijn kinderen denk ik ook zo leuk om mee om te gaan. Omdat ze de wereld zo anders bekijken en dat je dan soms weer even stilgezet wordt bij hoe je ooit was. En wie je nu (nog steeds) bent.

(foto’s gemaakt met mijn IPhone)

 

 

 

( ^ mijn andere nichtje ;-))

3 people love this

 

Standard
Writing

Wij

Wij gaan op zoek naar slangen, naar vissen, naar vogels, naar verloren dingen in het gras. We lopen door de modder, in de regen, naar het water, naar het bos. Hij pakt mijn hand zodat ik niet val en ik trek zijn lege laars uit de modder. En we zijn allebei een beetje bang voor de paarden en hij vooral voor de hond. En als we thuiskomen dan tekenen we wat we gedaan hebben, lezen we de GVR en we kijken een grappige film. 🙂

3 people love this

 

Standard
Hodgepodge

Augustus 2016

Gallery
Hodgepodge

Juli 2016

Gallery
Art, poetry, Writing

Jezelf een vraag stellen

Artwork-17

Als je het nieuws bijhoudt denk je soms dat je niets kunt beginnen tegen de problemen in de wereld. Het lijken hopeloze zaken. Uit dit gedicht van Remco Campert blijkt misschien wel het tegendeel.

Verzet begint niet met grote woorden
maar met kleine daden

zoals storm met zacht geritsel in de tuin
of de kat die de kolder in z’n kop krijgt

zoals brede rivieren
met een kleine bron
verscholen in het woud

zoals een vuurzee
met dezelfde lucifer
die de sigaret aansteekt

zoals liefde met een blik
een aanraking iets dat je opvalt in een stem

jezelf een vraag stellen
daarmee begint verzet

en dan die vraag aan een ander stellen

Fragment uit Verzet van Remco Campert
Schilderij: 70 x 50 cm – acrylverf

3 people love this
Standard
poetry

Slachtoffer

Ik huil liever
Ik ga er liever helemaal in op
Het liefst ben ik het slachtoffer

Dat is het makkelijkst
Als ik degene zou zijn op tv
Degene die daar zit te huilen
te verhongeren, te verpieteren

Dit is het moeilijkst
Dat ik degene ben die zit te kijken
Degene die wat zou kunnen doen
Als ik dat zou willen

Van kunnen is altijd sprake

Wat de één arm noemt, noemt de ander rijk.
Maar kijk nu eens eerlijk naar jezelf
En naar dat tv-scherm
Dat is toch gewoon rijk

En dat zit je hiermee.
Dat je dus nooit het slachtoffer kan zijn
Wel de held.
Wel de redder.
Wel de compassie.
Wel de pijn.

2 people love this
Standard