“Het was verdrietig, ze hield van hem.”

illustratie karakter bordewijk

Het was verdrietig, ze hield van hem. bordewijk - karakter

De bovenstaande zin zegt heel veel over het boek ‘Karakter’ van Ferdinand Bordewijk. Dit boek verraste mij erg, (ik heb hieronder de review geplaatst die ik op Goodreads heb geschreven, als je benieuwd ben waarom dit boek me zo aansprak.)¬† De laatste tijd probeer ik mezelf uit te dagen om dingen die me inspireren te visualiseren; ze op de √©√©n of andere manier vast te leggen. Soms moet ik heel wat uitproberen en schetsen, maar dit keer was het vrij snel raak. Bovenstaande illustratie is uit dit boek voortgekomen, en dan vooral op basis van die ene zin ūüôā

illustratie karakter bordewijk

“Ik wil iets zeggen dat dit boek recht doet, maar het is moeilijk om onder woorden te brengen wat ik voel, nu ik dit boek net uit heb. Het verhaal, de personages, de gedachten, de zinnen, de woorden; ze zijn interessant, mooi en om van te houden maar toch ook anders dan ik ooit eerder heb gelezen. Gepubliceerd in 1938 en toch voelt het niet gedateerd, het leest niet als geschiedenis. Ik zou de ervaring dit boek voor het eerst te lezen graag nog eens over willen doen. Het verhaal zit eigenlijk vol tegenstellingen; aan de ene kant zoveel nuchterheid, aan de andere kant romantischer dan ik ooit eerder heb gelezen. Duister en zwaar en tegelijk ook heel licht. Realistisch en surrealistisch tegelijkertijd. Enerzijds de nadruk op banden van mensen onderling, aan de andere kant de nadruk op hoe de samenleving in elkaar steekt. En al met al gewoon een boek dat je gemakkelijk wegleest en waar je regelmatig om moet glimlachen.

Oh, en de eerste pagina kan ik wel honderd keer opnieuw lezen ūüôā

I loved it!”

  people love this

Julien Baker

Julien baker - painting, visual, art

Ik was laatst een keer op YouTube aan het rondstruinen toen ik de sessie van Audiotree met Julien Baker tegenkwam. Ik had nog nooit van haar gehoord maar was eigenlijk gelijk verkocht toen ik begon te kijken. Het was denk ik de combinatie van haar muziek en het gesprek met de presentator dat mij zo snel over de streep trok. Aan de ene kant de simpele, zware liedjes en aan de andere kant dat grappige, vrolijke meisje (ze is nog maar begin 20). Daarna ben ik haar liedjes meer gaan luisteren en daar is dit schilderij uit voortgekomen:

Julien baker - painting, visual, art

Als je nieuwsgierig bent geworden naar haar muziek dan raad ik je aan om de tijd te nemen deze video te bekijken:

  people love this

Twintiger zijn

Twintiger zijn

Regelmatig heb ik gesprekken met vrienden over wat we nu eigenlijk willen in dit leven. We zijn allemaal in de twintig, allemaal met andere dingen bezig, en toch lijkt iedereen met dezelfde vragen bezig te zijn. Sommigen zijn bezig hun studie af te ronden, anderen met hun eerste serieuze baan, of met hun eerste kind. We hebben allemaal het gevoel dat we het nu moeten weten. Dat we nu een antwoord moeten hebben op al die vragen en dromen van vroeger. Wie ben ik? Wie wil ik zijn? Is dit wat ik wil?

My place in this world

Ik¬†denk vaak dat anderen het wel weten alleen ik toevallig niet. Ik keek een keer naar een documentaire over de schrijfster Virginia Woolf waarin naar voren kwam dat ze rond haar veertigste voor het eerst dacht: ‘Dit is wat ik moet doen. Ik heb mijn eigen stem gevonden’ ¬†Ze had toen al heel wat boeken geschreven, maar vond pas rond haar veertigste haar eigen plekje. Dat plekje waar we allemaal naar op zoek zijn. Dat je weet, hier ergens hoor ik, hier kom ik tot mijn recht en kan ik tegelijk een zegen zijn voor anderen.

Ik heb toch vaak het gevoel dat plekje nu al gevonden te moeten hebben. Het voelt vaak alsof ik veel te laat ben. Maar wat een onzin is dat eigenlijk. We zijn pas net begonnen. Ik weet ook niet of iedereen echt zo’n moment in z’n leven zal ervaren van: ‘H√©, volgens mij hoor ik hier ergens, volgens mij ben ik hiervoor gemaakt.’ Maar ik denk wel dat hoe ouder je wordt, hoe meer je meemaakt, hoe dichter je bij dat plekje komt.

Aanmodderen

Ondanks dat ik dit weet en het telkens tegen mezelf zeg, blijf ik het lastig vinden. Het liefst zou ik het nu willen weten. Want als ik het zou weten zou ik weten waar ik het hardst aan moet werken. Dan zou ik weten waar ik me op moet focussen. Dan zou ik niet meer zo hoeven aanmodderen.
Tegelijk denk ik nu ik dit schrijf: Aanmodderen klinkt eigenlijk ook niet zo verkeerd. Er zit ook iets van vrijheid in, van spelen, wat is daar eigenlijk mis mee? Misschien leggen we de lat wel veel te hoog voor onszelf. Misschien moeten we juist genieten van deze fase in ons leven. (Ik weet zeker dat ik dat beaam als ik straks tachtig ben) Gek dat dat dan toch moeilijk lijkt. Eigenlijk kan ik niet meer doen dan gewoon van alles proberen, zoeken, nieuwe dingen doen, me open stellen¬†voor idee√ęn die me op het eerste gezicht tegenstaan. De tijd laten doen wat de tijd doet en m’n ogen op te houden.

Ik weet niet

Misschien denk je wel bij mij: Zij weet wat ze wil, ze is al een tijdje met haar bedrijfje bezig, blijkbaar gaat dat wel goed, blijkbaar heeft zij het gevonden. En voor een deel is dat waar. Ik weet dat alleen werken heel goed bij me past. Dat zzp’er zijn dus bij me past. Ik heb ondertussen ook geleerd dat ik me niet kan focussen op √©√©n ding. Ik zou bijvoorbeeld niet alleen fotografie kunnen doen, ik heb het nodig om ook andere creatieve projecten te doen. Maar naast deze dingen weet ik het nog niet. Kies ik projecten die ik graag wil doen, of kies ik verstandige projecten om mijn rekeningen mee te kunnen betalen? Wil ik altijd fotograaf blijven? Zou ik schilderijen willen maken en verkopen? Zou ik meer met grafisch design willen doen? Ik weet het niet precies.

En oh, wat zou ik het graag willen weten!
Maar dat is blijkbaar niet hoe het werkt. Dus laten we ons erbij neerleggen, laten we er het beste van maken. We stoppen met piekeren over wie we zijn en wie we willen zijn. We stoppen met ons zorgen maken over de toekomst. Laten we genieten van de mogelijkheden die we nu hebben. De vrijheid om te proberen, om fouten te maken, om dingen anders te doen.
Laten we gewoon blij zijn met waar we nu zijn. Oog hebben voor onze vrienden, onze ouders, onze opa’s en oma’s, onze buren. Laten we nu volledig aanwezig zijn in plaats van altijd maar in de verte te turen. De tijd brengt ons wel waar we horen te zijn.

Don’t worry, just do! ¬†¬†

 

Greuningen

Vreemd eigenlijk dat je dat uit jezelf niet zo snel doet; gewoon een stad in Nederland bezoeken. Sinds ik een museumjaarkaart heb ga ik regelmatig met Mirelle een dagje op stap. Een leuke manier om elkaar weer even te spreken en nieuwe dingen te zien.  Ik denk dat nieuwe dingen zien heel belangrijk is. Even uit je eigen wereld stappen, je inleven in anderen, bedenken wat je ergens van vindt, en dat laatste is vooral leuk in musea als je samen bent, omdat je beiden anders naar iets kijkt.

Het gekke is alleen dat je dat eigenlijk niet uit jezelf opzoekt. Nu heb ik een excuus met die jaarkaart, als ik die niet had waren we ook niet weg geweest. Het is toch vreemd dat je ergens weet dat het goed voor je is om nieuwe dingen uit te proberen maar dat je het vaak toch niet doet. Het lijkt te veel moeite te kosten, het is ook wel prima zoals het is.
Ik probeer mijzelf daarin de laatste tijd uit te dagen, door bijvoorbeeld mijn op-de-fiets-Spotify-lijst regelmatig aan te vullen met nieuwe muziek, muziek die anderen me aanraden of ik ergens tegenkom. 75% van die lijst is muziek die ik nog niet goed ken, en ik heb eigenlijk bijna nooit echt zin om er naar te luisteren maar het levert vaak hele fijne momenten op als ik op de fiets zit en iets totaal nieuws hoor. Ook probeer ik op Netflix soms eens een heel ander soort film te kijken dan ik gewend ben, zo keek ik pas de Indiase film Nila en de Turkse film Sadece Sen. Vooral leuk om te zien hoe het er in andere culturen aan toe gaat.

Maar goed, deze blog zou eigenlijk gaan over ons reisje naar Groningen. We hebben het Groninger Museum bezocht, die stond¬†hoog op mijn verlanglijstje omdat ik een¬†tijdje terug een obsessietje had met het werk van¬†Alessandro Mendini, en hij heeft het gebouw ontworpen. Verder zijn we naar het Grafisch Museum en het Universiteitsmuseum geweest en hebben we de Martinitoren beklommen. Het was jammer genoeg wel een hele koude en natte dag,¬†dus ik wil nog wel een keer terug¬†met beter weer¬†ūüôā

Hierbij de fotootjes, de eerste paar zijn analoog, de rest zijn met een telefoon gemaakt.

Wees meer

Ik woon nu al anderhalf jaar alleen in Wageningen. Ik ken hier eigenlijk bijna niemand. Zit veel thuis. Maak veel wandelingen. Ben veel alleen. And I don’t really mind.
Dat het gras altijd groener is aan de overkant is denk ik een hele rake uitspraak. Het zal ook nooit veranderen. En het herinnert me dat mijn leven me gegeven is en het enige wat ik er mee kan doen is het beste er van te maken. Niet te focussen op de dingen die ik niet kan/meemaak/doe, maar op de dingen die ik door mijn leefsituatie nu juist wel kan doen. Ik heb bijvoorbeeld sinds ik hier woon al wel minstens 8 keer mijn meubels op een totaal andere plek neergezet. Ik plak regelmatig mijn muren vol met dingen die ik op dat moment leuk vind, ik schilder veel, lees veel, luister de hele dag muziek.

Ontwikkelen

Ik heb het gevoel dat ik mezelf erg ontwikkel de laatste tijd. Ik ontwikkel in m’n eentje. Ik weet ook niet of anderen het zien. Ik zie het vooral zelf. In hoe ik meer leer met het leven om te gaan. Mezelf steeds beter leer kennen. Steeds meer zie van God. Meer rust vind in alles.
En het valt me op, nu het lente is, dat dit misschien wel de moeilijkste tijd is om alleen te zijn. Iedereen gaat naar buiten, iedereen is vrolijk, eten samen ijsjes. Voor mijn gevoel is iedereen samen buiten. Alleen zijn past niet in dit seizoen. Het mooie van de natuur is in je eentje ook haast niet te vatten. Je kunt er naar kijken, je kunt er van proberen te genieten, maar het doet bijna pijn zoveel schoonheid dat het is. Is het wel te vatten?
Dat je ergens loopt met je volle boodschappentassen en dan de geur van lente je ineens overspoelt en je er niets mee kunt. Maar misschien heeft dit niets te maken met alleen zijn, misschien heeft het meer te maken met dit leven en de mogelijkheden die deze biedt. Dat als ik die roze bomen zie en al die bloemetjes in de berm ik bedenk dat het leven zoveel meer is dan ik had gedacht. Dat er blijkbaar veel meer mogelijk is dan ik had gedacht. Dat ik alweer vergeten was hoe de lente vorig jaar voelde. Waarom vergeten we dat?

En het enige wat ik dan nog zie en hoor als ik om me heen kijk is dit: “Wees meer dan je dacht te zijn.”

 

Den Haag

Dwalen rondom het station op zoek naar huurfietsen (die ons uiteindelijk een gratis kopje chocolademelk opleverden.)
Constateren dat de mensen die zo vol lof over het Panorama Mesdag waren gelijk hadden, terwijl we onderweg naar Den Haag hadden vastgesteld dat het haast niet zo leuk kon zijn als iedereen beweerde. We kochten een museumjaarkaart van een man met flauwe humor, en hadden de kosten er al bijna na 1 dag uit.
Onderweg van de ene naar de andere locatie vroeg ik me af waarom huurfietsen niet van die telefoonhouders hebben, had heel wat bijna-ongelukken gescheeld. We bekeken in het Gemeentemuseum allerlei kleding die Audrey Hepburn ooit aan heeft gehad, maar wat mij vooral bijbleef waren de ouderwetse posters en magazine-covers die hier en daar opgehangen waren. We struinden daarna nog wat verder door het museum, bekeken De Stijl-tentoonstelling, wat een erg leuke bijkomstigheid was. Zagen heel veel servies en hele vreemde poppenhuispoppetjes. We dronken thee met iets lekkers op kosten van de NS en Trouw.

Aangezien ik nog nooit eerder in Den Haag was geweest (het is werkelijk waar)¬†fietsten we langs/door(?) het binnenhof.¬†Na een analoge selfie gemaakt te hebben bij een kerstboom gingen we het Mauritshuis binnen en zochten naar portretten van¬†mensen die we kenden, lazen alle bijschriften,¬†werden steeds wijzer, konden uiteindelijk onze eigen conclusies trekken (wat¬†we zelf erg grappig vonden); Wij weten nu alles van blote voeten, oester-etende meisjes en mensen die bont dragen. Ook gingen we, zoals het echte kunst-ge√Įnteresseerden betaamt, naar een speciale uitleg van¬†een schilderij van Avercamp, waarbij een man van rond de 50¬†met een rendiertrui heel subtiel liet merken dat hij¬†eigenlijk alles al wist van kunst.
Ondertussen was het etenstijd en besloten we wat te gaan eten op een kerstmarkt die we hadden gezien tijdens het rondfietsen door de stad. De hele markt doorgelopen om erachter te komen dat er eigenlijk geen normale friettent was. Dus gingen we uiteindelijk in de hele lange rij voor Johans Biologische Patatkraam (met zelfgemaakte mayonaise). Gelukkig was er genoeg kerstsfeer om ons heen om dit wachten dragelijk te maken. We gingen moe maar voldaan weer terug de trein in. Lovely day!

De ontdekking van de hemel

Pas heb ik het boek ‘De ontdekking van de hemel’ van Harry Mulisch gelezen. Ik had er al vaak van gehoord en was wel benieuwd ‘what the fuss was all about’. Ik kwam het tegen in een tweedehandswinkel en ik had eigenlijk niet verwacht dat het zo’n dik boek zou zijn; 900 pagina’s! Er stonden vele lovende buitenlandse recensies op de achterkant, wat me dan een beetje cynisch maakt, want waarom buitenlandse recensies op een Nederlands boek? Maar goed, toch maar begonnen.
Het eerste hoofdstuk was erg verwarrend en je weet terwijl je het leest dat je dit pas zult snappen als je het boek uit hebt. (Wat op dat moment een bijna onmogelijke opgave lijkt.) De hoofdstukken daarna waren gelukkig een stuk toegankelijker. De eerste driekwart van het boek had ik eigenlijk vrij snel doorgelezen, maar op de √©√©n of andere manier vond ik het laatst stuk het moeilijkst. Misschien ook wel omdat de sfeer steeds zwaarder en ingewikkelder werd. Toch heb ik regelmatig hardop moeten lachen om de personages en hun uitspraken. Vooral om Onno denk ik. Hij is zo lekker overdreven en theatraal in de manier waarop hij op dingen reageert, I like that ūüôā

Je voelt je in elk geval een stuk wijzer als je het boek hebt gelezen want het gaat echt over ALLES. Over vriendschap, liefde, sterrenkunde, wetenschap, technologie, geloof, relaties met ouders, politiek, talen, geschiedenis, muziek, architectuur en kunst. Ik heb vaak woorden, personen, schilderijen of gebouwen op internet opgezocht om wat meer beeld te krijgen bij wat Harry bedoelt.

Het verhaal bleef¬†na het uitlezen nog lang in mijn hoofd ronddwalen. Zelfs nu ik nog een beetje terugblader lees ik dingen die nu pas op hun plaats vallen. Misschien zou je het boek twee keer moeten lezen om echt de volledige betekenis van alle elementen te begrijpen. (Maar twee keer 900 pagina’s, dat doet denk ik niemand)¬†De titel dekt eigenlijk ook echt de lading van het boek, meer nog dan ik me tot nu toe realiseerde.

Hieronder een paar quotes die mij zijn bijgebleven en een goed beeld geven van het boek voor het geval je twijfelt er ooit aan te beginnen:

Over muziek:
“Als hij op zijn vleugel een toon aansloeg, en vervolgens de octaaftoon, greep hem dat al te veel aan: zelfs dat opende al een peilloze schacht in hem, waarvan hij hoogtevrees kreeg. Als de pianostemmer er was, deed hij of hij de krant doorkeek; in werkelijkheid werd hij verscheurd door emoties, bijkans nog meer dan wanneer er een groot solist aan het werk was. (…) Een paar simpele tonen – en meteen was de absolute schoonheid bereikt, het allerhoogste, het alleringewikkeldste en alleronbegrijpelijkste in de gestalte van het allereenvoudigste.”

Een stukje uit een gesprek in de hemel:
“Soms denk ik – het is zonde dat ik het zeg – dat hij de mensen veel beter kent dan de Chef. De Chef is een idealist, een grote schat, die het beste voorheeft met de mensen, zonder te weten wat voor vlees hij in de kuip heeft. Maar Lucifer weet, dat zij liever hemel en aarde ten onder laten gaan dan hun auto weg te doen. Hij heeft ervoor gezorgd dat hun zaligheid nu in dingen schuilt.”

Over politiek:
“Dat is de politiek, de macht; het is allemaal verbaal, een onafgebroken sneeuwjacht van woorden. Maar het is niet gewoon spreken, nee, het is het doen van uitspraken. Het is handelen; het is iets doen zonder iets te doen.”

Over typografie:
“Dat is de Quadrata, Q.Q., de mooiste kapitaal aller tijden! Hoe ben je die op het spoor gekomen?’ Waarop hij vertelde dat het ook wel ‘lapidairschrift’ werd genoemd, van het latijnse woord ‘lapis’, dat ‘steen’ betekende. ‘Die letter vormt het volmaakte evenwicht van lichaam en ziel.’
‘Hoe kan dat nou? Een letter is toch zeker geen mens?’
‘Nou en of!’
‘Hoe kunnen letters dan een ziel hebben?’
‘Ze spreken toch tegen je?’
‘Dat is waar,’ knikte Quinten ernstig.
‘Net als iedereen heeft een letter een ziel en een lichaam. Zijn ziel is wat hij zegt en zijn lichaam is waarvan hij gemaakt is: van inkt, of van steen.’
Quinten dacht aan zijn moeder. Was zij dus gewoon maar een paar inktvlekken? Of een onbeschreven steen?
‘Een letter hoeft helemaal niet van iets te zijn,’ zei hij.
‘O nee? Ik droom ook weleens van pure letters, die door de lucht zweven, maar dat is onmogelijk, net als een ziel zonder lichaam.’
‘En die letters in het Pantheon dan? Die zijn niet van steen, maar juist niet van steen. Daar is de steen nu juist weggehakt: dat heb ik Theo Kern ook wel eens zien doen. Die zijn van niks. Je hebt soms toch ook een lichaam zonder ziel?’

Ooit

Als ik naar deze foto’s van mijn nichtje kijk dan bedenk ik weer hoe ik me voelde op die leeftijd, hoe het leven vol mogelijkheden zat en je vooral leefde voor vandaag. Want vandaag was heel lang en morgen nog heel ver weg. Tijd is echt iets geks. Je kunt je nog wel een beetje bedenken hoe het was zo oud als haar te zijn, maar eigenlijk ook weer niet. Er flitsen wat beelden voorbij, wat gevoelens en een paar gebeurtenissen. Dat is misschien alles wat je echt nog weet en misschien vervaagt dat ook wel weer met de tijd. Het is gek dat je ooit ook zo was. En dat zij straks terugkijkt op deze foto’s en hetzelfde denkt als ik nu.
Daarom zijn kinderen denk ik ook zo leuk om mee om te gaan. Omdat ze de wereld zo anders bekijken en dat je dan soms weer even stilgezet wordt bij hoe je ooit was. En wie je nu (nog steeds) bent.

(foto’s gemaakt met mijn IPhone)

( ^ mijn andere nichtje ;-))

 

 

Wij

Wij gaan op zoek naar slangen, naar vissen, naar vogels, naar verloren dingen in het gras. We lopen door de modder, in de regen, naar het water, naar het bos. Hij pakt mijn hand zodat ik niet val en ik trek zijn lege laars uit de modder. En we zijn allebei een beetje bang voor de paarden en hij vooral voor de hond. En als we thuiskomen dan tekenen we wat we gedaan hebben, lezen we de GVR en we kijken een grappige film. ūüôā